China’s gezamenlijke aankondiging van 6 februari — waarin ongeautoriseerde yuan-gekoppelde stablecoins worden verboden, de meeste RWA-tokenisatie als illegaal wordt bestempeld en het algemene verbod op crypto-activiteiten wordt herhaald — kreeg nauwelijks reactie van de markten. Jason Atkins, Chief Commercial Officer bij het in Hongkong gevestigde marktmakende bedrijf Auros, zegt dat juist deze zwakke reactie het duidelijkste signaal is.
Na jaren van verboden en herhaalde verklaringen over hetzelfde beleid heeft de markt het vijandige standpunt van Peking tegenover decentrale crypto grotendeels ingeprijsd — en het echte verhaal zit nu in de details over wat de aankondiging betekent.
RWA: Voorop lopen op de curve
Wat echt nieuw was in de aankondiging van februari, was de expliciete vermelding van RWA-tokenisatie — de eerste keer dat Chinese toezichthouders deze sector bij naam noemden. Sommigen zien dit als een verzwaring van het beleid. Atkins vindt het meer een kwestie van regulatoire administratie.
Zijn redenatie: Peking liet Bitcoin-mining in China uitgroeien tot een enorme industrie vóór het in 2021 een verbod instelde, waardoor toezichthouders in actie moesten komen tegen iets dat al diepgeworteld was. Nu RWA’s wereldwijd snel worden geadopteerd, lijkt China vastbesloten die fout niet nog eens te maken. Door tokenisatie expliciet te benoemen, geven toezichthouders aan dat zij dit als een kapitaalbeheersrisico zien voordat het daadwerkelijk een risico wordt — omdat het snelle, vrije bewegingen van vermogen mogelijk maakt, wat ingaat tegen de kern van China’s financiële systeem.
Dat betekent niet dat er snel een gereguleerd RWA-kader zal komen. Maar het wijst er wel op dat Peking deze sector nu veel beter in de gaten houdt dan voorheen.
“Bitcoin-mining in China ontstond waarschijnlijk zonder dat ze het zelf echt doorhadden — en toen werd het te groot,” zei Atkins. “Ik denk dat het noemen van RWA’s laat zien dat ze proberen alle nieuwe ontwikkelingen goed te volgen en vooraf te reguleren.”
Stablecoins, Hongkong en het infrastructuur-argument
Een belangrijk detail dat analisten opviel: voor het eerst werden stablecoins apart genoemd en niet meer onder de categorie virtuele valuta geschaard, maar gezien als instrumenten die “bepaalde functies van fiat” uitvoeren. Sommigen zien hierin voorzichtig ruimte voor banken uit China met vestigingen in Hongkong om in de toekomst mogelijk een stablecoin-licentie aan te vragen binnen het groeiende regelgevingskader van de stad.
Atkins vindt dat deze visie mogelijk klopt, maar het kan nog lang duren. Volgens hem draait het om infrastructuur, niet om innovatie: als stablecoins aantoonbaar het betalingsproces en afwikkelingen verbeteren, worden ze eerder een verbetering van het banksysteem dan een bedreiging. Dan kunnen toezichthouders ermee werken. De eerste partijen die in Hongkong een kans krijgen, zullen crypto-native startups zijn, zegt hij, maar de banken volgen zodra het systeem volwassener is en het risico beheersbaar blijkt.
Of Chinese techgiganten — die al eerder proefprojecten voor stablecoins in Hongkong hadden gestart tot ze hiermee moesten stoppen — ooit toestemming krijgen, is onzeker. Atkins benadrukt dat dit soort beslissingen vooral via informele gesprekken tussen Peking en Hongkong verlopen. “We lezen wat zij willen dat we lezen,” zegt hij.
De stille digitale overname door de dollar
Het scherpste deel van Atkins’ analyse gaat niet over China’s verbod, maar over wat het niet kan tegenhouden. Volgens hem heeft de Amerikaanse GENIUS Act de wereld veel dichter bij een situatie gebracht waarin digitale transacties — net als in de echte wereld — standaard via het dollar-systeem lopen. Elke aankoop van een dollar-gekoppelde stablecoin betekent feitelijk een aankoop van Amerikaanse staatsobligaties.
China besefte de kracht hiervan goed: in 2013 was het de grootste buitenlandse houder van Amerikaanse staatsobligaties, met meer dan $1,3 biljoen. De afgelopen jaren heeft China die positie bewust afgebouwd, naar circa $680 miljard nu. Daarmee staat het nu derde, achter Japan en het VK.
Maar het verkopen van staatsobligaties is een keuze die Peking kan maken. In een wereld waar stablecoins spontaan en grensoverschrijdend gebruikt worden, verdwijnt die keuze; de vraag naar dollar-gedekte schulden ontstaat dan vanzelf, los van de beslissingen van één land.
“Je kunt het verbieden,” zei hij. “Maar hoe stop je het echt?”
De vraag die niemand stelt
Atkins sloot af met een punt dat overal ter wereld geldt: nu toezichthouders wereldwijd nieuwe stablecoin-regels en tokenisatieprojecten goedkeuren, blijft de vraag wie de liquiditeit levert grotendeels onbeantwoord.
Toegangswegen, uitgangen, stabiele prijzen, minimale slippage — niets daarvan werkt zonder marktmakers die met het juiste incentive-model handelen. Regulering kan een deur openen, vond hij, maar liquiditeit bepaalt of het de moeite waard is om erdoorheen te lopen.
“Zonder liquiditeit werkt niets,” zei hij. “Hoe aantrekkelijk je het ook maakt.”
Let wel: Atkins spreekt als CCO van een marktmakend bedrijf dat direct belang heeft bij dit argument. Toch blijft het hoofdargument hetzelfde, ongeacht wie het zegt: zonder marktmakers die continu beide kanten van elke transactie quoten, stijgt de volatiliteit, worden spreads groter en komt een stabiele, toegankelijke markt — waar toezichthouders van dromen in Hongkong, Washington of op termijn Peking — nooit van de grond.
China kan ervoor kiezen die realiteit te negeren of denken eromheen te kunnen werken via staatsgestuurde infrastructuur. Maar het fundament van een goed functionerend stablecoin-ecosysteem loopt in de praktijk toch via bedrijven als Auros, of Peking dat nu wil of niet.
Jason Atkins is Chief Commercial Officer bij Auros, een crypto-native algoritmisch handels- en marktmakend bedrijf met activiteiten in Hongkong en New York. Dit interview is afgenomen op 5 maart 2026.
