Institutionele betrokkenheid bij digitale assets is niet meer één verhaal. In de afgelopen jaren hebben grote financiële instellingen heel verschillende keuzes gemaakt binnen blockchain-markten. Sommige richten zich op tokenisatie en maken traditionele instrumenten programmeerbaar. Banken verkennen modellen met getokeniseerde deposito’s, interne settlement-systemen en geven hun eigen digitale assets zoals stablecoins uit.
Terwijl er steeds meer institutioneel kapitaal naar digitale assets stroomt, is de belangrijkste vraag niet wie meedoet, maar hoe deelname binnen de instelling is geregeld. Regelgevingsvereisten, operationele standaarden en interne overtuiging bepalen vaak of een strategie doorgaat of juist stopt.
In een exclusief gesprek met BeInCrypto tijdens de Liquidity Summit 2026 in Hong Kong vertelde Samar Sen, hoofd internationale markten bij Talos, hoe die interne factoren spelen als instellingen kansen in digitale assets beoordelen.
Adoptie vraagt om meer dan regels
Volgens Sen is duidelijke regelgeving nog steeds de belangrijkste factor voor institutionele deelname. Hij zei dat vooruitgang in verschillende landen onzekerheid vermindert, maar dat duidelijke regels essentieel blijven voor grootschalige adoptie.
“We zien veel vooruitgang op het gebied van regelgeving wereldwijd,” erkende Sen.
Waar slechte infrastructuur vroeger vaak het grootste probleem was, zijn er nu grote stappen gezet. Custody-oplossingen op institutioneel niveau, handelsplatformen en portfolio management-systemen bestaan nu in de belangrijkste markten, waardoor veel operationele gaten van vroeger zijn opgevuld.
Toch is er in veel instellingen, zelfs als regelgeving duidelijk is en de infrastructuur werkt, vaak nog een interne struikelblok. Hij zei:
“Misschien is het management nog bezig met het beoordelen van de onderliggende technologie of hebben ze nog tijd nodig om het potentieel van de technologie te begrijpen om de financiële sector te veranderen.”
Die twijfel komt vaak door onbekendheid en niet per se door tegenstand, voegde hij eraan toe. Instellingen die al tientallen jaren op dezelfde manier werken, hebben tijd nodig om overtuigd te raken. Daardoor kunnen projecten met digitale assets soms worden uitgesteld, zelfs als de omstandigheden gunstig zijn.
De compliance-checklist achter institutioneel vertrouwen
Gevraagd wat instellingen vertrouwen geeft in crypto-partijen, vond Sen dat alleen zichtbaarheid niet genoeg is. Hij gaf aan dat branche-evenementen en naamsbekendheid kunnen helpen, maar dat vertrouwen op een andere manier wordt verdiend.
“Wat vertrouwen geeft, is vooral dat partijen een licentie of vergunning hebben in hun rechtsgebied,” zei Sen.
Hij zei ook dat instellingen letten op aantoonbare interne controles, zoals SOC 2 Type II-certificaten, audittrails en operationele waarborgen. Een goed trackrecord is ook belangrijk, zeker als de leidinggevende ervaring heeft in traditionele financiën en betrouwbaarheid heeft bewezen onder regelgeving.
Ook doen andere instellingen ertoe. Instellingen kijken vaak naar wie dezelfde infrastructuur gebruikt en hoe wijdverspreid die in de sector is. Hij legde uit:
“Als je een grote bank bent en je praat met een leverancier van technologie, en die leverancier levert ook aan collega’s en concurrenten, dan helpt dat om meer vertrouwen te creëren.”
Niet alle instituties bewegen met dezelfde snelheid
Hoewel duidelijke regelgeving en operationele waarborgen de basis vormen, stappen instellingen niet allemaal op dezelfde manier in digitale assets. Sen beschreef drie verschillende typen die in de markt zichtbaar zijn.
Sommige organisaties zijn vroege instappers. Zij begrijpen de structurele verandering in de kapitaalmarkten en durven middelen vrij te maken voordat alles zeker is. Deze partijen bouwen interne teams op voor digitale assets en werken direct samen met nieuwe infrastructuurleveranciers.
Andere instellingen kiezen voor een voorzichtige aanpak. Deze snelle volgers wachten liever op duidelijkere regelgeving of bewijzen van succes voordat ze meer risico nemen. Hun risicobereidheid is lager en ze willen graag externe bevestiging voordat ze geld investeren.
Dan zijn er instellingen die achterblijven. Soms heeft de leiding nog geen vertrouwen in de technologie. In andere gevallen zijn er wel initiatieven, maar weinig interne afstemming, wat leidt tot onduidelijke of tegenstrijdige strategieën.
Sen zei dat instellingen niet allemaal tegelijk hoeven te bewegen. Verschillende risicoprofielen en interne opdrachten bepalen het tempo van adoptie.
“En dat is prima, want bij digitale assets en de onderliggende technologie zijn er veel verschillende manieren om in te stappen en vertrouwd te raken met nieuwe aanbieders en de mensen in het ecosysteem. Wij zijn er om daarbij te helpen.”
