Na het bereiken van een all-time high van ongeveer $4 biljoen in totale marktwaarde in oktober, is de cryptomarkt één van de scherpste correcties in jaren ingegaan.
Bitcoin, die tijdens de rally piekte rond $126.000, is daarna teruggevallen naar het lage $60.000-bereik. Miljarden dollars aan leveraged posities zijn geliquideerd, open interest is flink gekrompen ten opzichte van de highs aan het einde van het jaar, en de liquiditeit op handelsplatforms is afgenomen. ETF-stromen zijn negatief geworden, wat de bredere fase van institutioneel risicobeheer versterkt.
De snelheid van deze daling heeft een bekende vraag opnieuw opgeroepen: wanneer de volatiliteit stijgt en de liquiditeit lager wordt, hoe reageren instituties dan eigenlijk?
Hoe institutioneel kapitaal reageert op volatiliteit
Voor Sheldon Hunt vertelt deze terugval een ander verhaal dan de krantenkoppen doen vermoeden. Als oprichter en CEO van Sundial, een Bitcoin Layer-2-protocol dat zich richt op institutionele deelname, ziet hij dat instituties hun blootstelling versimpelen in plaats van helemaal te stoppen.
“Wanneer je zulke volatiliteit ziet, zijn risico, blootstelling en complexiteit het eerste dat wordt teruggeschroefd,” vertelde Hunt aan BeInCrypto tijdens ons gesprek op de Liquidity Summit 2026 in Hong Kong. Hunt voegde eraan toe:
“Instituties snijden niet per se alle blootstelling weg. Ze consolideren. Ze keren terug naar de basis.”
Volgens Hunt betekent terugkeren naar de basis vooral ‘vluchten naar kwaliteit’.
Als de volatiliteit toeneemt, verlagen instituties hun blootstelling aan complexere of risicovollere toepassingen. In plaats van nieuwe strategieën na te jagen, focussen ze zich juist. Hunt zei verder:
“Je kunt sommige van die complexiteiten loslaten, varianten zoals DeFi. Je wilt weer terug naar de basis.”
Wallet-activiteit als marktsentimentbarometer
Naast veranderingen in allocatie let Hunt ook goed op on-chain gedrag voor vroege signalen van stress.
“Wallets liegen meestal niet,” zei hij. Hij ziet wallet-activiteit als een van de duidelijkste manieren om de marktvitaliteit te meten.
In onrustige tijden ziet hij dat assets van exchanges en DeFi-platforms worden gehaald en opnieuw worden samengebracht in minder wallets. Volgens hem toont die beweging voorzichtigheid in plaats van paniek aan.
Hunt ziet de huidige verandering niet als een korte pauze. Volgens hem werkt de markt onder echte liquiditeitsdruk.
“We zitten er nu middenin,” zei hij. “Er zijn tegenwoordig zeker beperkingen rondom liquiditeit. Mensen zijn best nerveus.”
Hij wijst op volatiliteit op bredere markten en strenge financiële omstandigheden, wat die behoedzaamheid versterkt. Voor institutioneel kapitaal verandert dat de manier van beslissen.
Hunt denkt dat kapitaalverstrekkers door de liquiditeitsdruk nu voorzichtiger te werk gaan.
“Er is nog steeds een reële kans dat dit het begin is van een vervelende bear markt die misschien wel twee jaar of langer kan duren,” aldus Hunt.
Als de daling langer duurt, is timing minder belangrijk dan veerkracht. Allocators focussen op blootstelling vasthouden zonder extra kwetsbaarheid toe te voegen. Hij noemt deze fase “risico zoveel mogelijk beperken en juist denken aan de lange termijn”.
Rendement beoordelen vanuit institutioneel perspectief
Deze manier van denken bepaalt ook hoe instituties naar Bitcoin-rendement kijken.
Hunt zegt dat het een misvatting is dat instituties vooral streven naar zo hoog mogelijk rendement. In werkelijkheid, zo legt hij uit, werken professionele allocators heel anders.
Volgens Hunt zullen professionele allocators waarschijnlijk geen 20% of 30% rendement op hun Bitcoin nastreven als daar extra complexiteit of onduidelijke tegenpartijen bij komen kijken.
“In werkelijkheid zijn instituties gefocust op risicobeperking,” zegt hij. “Een stabiel en veilig rendement op de lange termijn, zelfs als dat maar 1% of 2% is, past veel beter bij hun doelstellingen.”
In de praktijk betekent dit dat producten niet alleen worden beoordeeld op het rendement. Zaken als opslag, afwikkeling en wat er gebeurt bij verlies zijn vaak belangrijker in interne beoordelingen.
Ondanks het groeiende gesprek over Bitcoin-native finance, denkt Hunt dat echte institutionele inzet nog beperkt is. Hunt voegde eraan toe:
“Er is het idee dat al dat Bitcoin ergens in beweging is, maar in werkelijkheid zien we heel weinig Bitcoin echt actief gebruikt worden in DeFi-protocollen of Layer-2’s.”
Een groot deel van de BTC blijft in lange termijn-opslag. Voor Hunt laat dit zien dat de infrastructuur nog volop in ontwikkeling is.
“Het is nog vroeg,” zei hij. “De beste dagen voor Bitcoin moeten nog komen. Ook voor DeFi liggen de beste dagen nog voor ons. Er valt nog veel te ontdekken.”
Volgens hem betekent het trage tempo van institutionele deelname vooral dat zij risico’s zorgvuldig afwegen. Voordat kapitaal naar gestructureerde rendementen gaat, willen ze zeker weten hoe het zit met opslag, afwikkeling en concentratie van blootstelling — en dit moet passen bij hun regels.
Custody, controle en de volgende cyclus
Vooruitkijkend naar de volgende cyclus verwacht Hunt dat architectuur belangrijker wordt dan oppervlakkige kenmerken.
“Ik ben ervan overtuigd dat niet-custodial opties een grote prioriteit gaan worden in de komende cyclus,” zegt hij, en wijst daarbij vooral op niet-custodial staking en settlement-modellen die rekening houden met opslagrisico.
Volgens hem willen instituties duidelijkheid over wie op elk moment controle heeft over de assets. In de praktijk betekent dat dat ze zelf altijd de macht willen houden over settlement en opslag. De crypto-industrie is altijd voorstander geweest van het principe ‘je eigen bank zijn’. Voor instituten is dit meer een kwestie van governance-architectuur dan van ideologie. De volgende adoptiefase hangt er volgens hem vanaf of deze architectuur past binnen de traditionele risicokaders.
