Institutionele betrokkenheid bij digitale assets is niet langer één verhaal. In de afgelopen jaren hebben grote financiële instellingen heel verschillende keuzes gemaakt binnen de blockchain-markten. Sommige richten zich op tokenisatie, waarbij traditionele producten in programmeerbare vorm worden gebracht. Banken onderzoeken ondertussen modellen zoals tokenized deposits, interne verrekensystemen en het uitgeven van eigen digitale assets, zoals stablecoins.
Nu steeds meer institutioneel kapitaal richting digitale assets stroomt, is de meest interessante vraag niet wie meedoet, maar hoe de deelname binnen de instelling wordt geregeld. Regulatoire vereisten, operationele standaarden en interne overtuiging bepalen vaak of een strategie doorgaat of wordt tegengehouden.
In een exclusief gesprek met BeInCrypto tijdens de Liquidity Summit 2026 in Hongkong, vertelde Samar Sen, hoofd internationale markten bij Talos, hoe deze interne factoren een rol spelen als instellingen de kansen van digitale assets onderzoeken.
Adoptie vraagt meer dan regels
Volgens Sen blijft duidelijke regelgeving de belangrijkste factor voor institutionele deelname. Hij zegt dat vooruitgang in verschillende regio’s de onzekerheid heeft verminderd, maar dat heldere regels essentieel blijven voor brede adoptie.
“We hebben veel vooruitgang gezien op het gebied van regelgeving over de hele wereld,” erkende Sen.
Waar infrastructuur vroeger een groot probleem was, is deze inmiddels sterk verbeterd. Bewaaroplossingen op institutioneel niveau, handelsplatforms en portfolio management systemen zijn nu actief op de grote markten en vullen veel operationele gaten op die eerdere adoptie vertraagden.
Toch is bij veel instellingen, zelfs met duidelijke regulering en goede infrastructuur, het interne aspect vaak nog de laatste hobbel.
“Het kan zijn dat het management nog de onderliggende technologie onderzoekt of tijd nodig heeft om het potentieel te begrijpen dat deze technologie de financiële sector kan veranderen,” zei hij.
Die twijfel komt vaak door onbekendheid en niet door directe weerstand, voegde hij toe. Voor instellingen met decennia aan ervaring kost overtuiging tijd. Daardoor kunnen digitale asset-initiatieven stilvallen, ook als de externe omstandigheden gunstig lijken.
De compliance-checklist achter institutioneel vertrouwen
Op de vraag welke signalen het meeste vertrouwen opbouwen voor instellingen bij het beoordelen van crypto-partijen, zegt Sen dat alleen zichtbaar zijn in de markt niet genoeg is. Hij geeft aan dat bijeenkomsten en merkaanwezigheid kunnen helpen met bekendheid, maar dat echt vertrouwen anders wordt verdiend.
“Meestal wat vertrouwen opbouwt, zijn in de eerste plaats partijen die gereguleerd of met een licentie werken binnen hun eigen landen,” aldus Sen.
Hij voegde toe dat instellingen letten op aantoonbare interne controles, zoals SOC 2 Type II-certificeringen, gestructureerde audit trails en andere operationele zekerheden. Ook een bewezen staat van dienst is belangrijk, vooral als het leiderschap ervaring heeft in traditionele financiën en onder toezicht van de toezichthouder heeft gewerkt.
Ook het gebruik door branchegenoten is van belang. Instellingen kijken vaak naar wie nog meer dezelfde infrastructuur gebruikt en hoe breed die binnen de industrie is geadopteerd.
“Als je een grote bank bent en je spreekt met een leverancier voor technologie, en die leverancier levert ook aan collega’s en concurrenten, dan is dat ook een manier om vertrouwen te krijgen,” legde hij uit.
Niet alle instituties bewegen even snel
Hoewel regulering en operationele waarborgen de basis vormen, stappen instellingen niet allemaal op dezelfde manier in digitale assets. Sen beschreef drie verschillende profielen die nu zichtbaar zijn op de markt.
Sommige organisaties zijn de voorlopers. Zij begrijpen dat er een grote verschuiving plaatsvindt in de kapitaalmarkten en durven vroeg te investeren, voordat alles zeker is. Ze bouwen eigen teams voor digitale assets en zoeken actief contact met nieuwe infrastructuurpartijen.
Andere kiezen voor een meer voorzichtige aanpak. Deze snelle volgers wachten liever op duidelijke regelgeving of een bewezen concept voordat ze verder investeren. Hun risicobereidheid is kleiner en ze zoeken vaak bevestiging van buitenaf voordat ze kapitaal inzetten.
Dan zijn er de instellingen die nog achterlopen. Soms mist het leiderschap overtuiging in de technologie, soms zijn er wel digitale asset-initiatieven maar ontbreekt interne samenwerking, waardoor strategieën versnipperd of niet goed op elkaar afgestemd zijn.
Sen gaf aan dat het normaal is dat instellingen niet allemaal even snel gaan. Verschillende risicohoudingen en interne regels bepalen de snelheid van adoptie.
“En dat is prima, want met digitale assets en de achterliggende technologie zijn er veel verschillende manieren om in deze asset class te stappen, kennis te maken met nieuwe aanbieders en deelnemers. Wij zijn er om bij die keuzes te helpen,” aldus Sen.
