Michael Saylor roept Bitcoin-ontwikkelaars op om BIP 110 af te wijzen, een plan dat volgens hem een echt probleem wil oplossen met iets dat nog gevaarlijker is.
De voorzitter van Strategy plaatste zijn kritiek op X. Hij vindt dat Bitcoin Improvement Proposal 110 (BIP 110), ook wel de “Reduced Data Temporary Softfork” genoemd, de neutraliteit van het protocol opgeeft voor een tijdelijke, vooral symbolische overwinning.
Een BIP is simpelweg een officieel voorstel om de kernregels van Bitcoin te veranderen. In dit geval zou het tijdelijk beperken hoe bepaalde transacties worden opgebouwd, om opslag van data op de blockchain te verminderen.
Bitcoin’s gedeelde doel, een andere oplossing
Saylor zegt dat hij hetzelfde doel heeft als de auteurs. Hij wil node-operators beschermen tegen onnodige kosten, betalingen betaalbaar houden en Bitcoin ontwikkelen tot gezond geld, niet als algemeen systeem voor opslag van gegevens.
Toch vindt hij dat de zeven consensusbeperkingen geldige transacties met normale kosten straffen, alleen omdat ze niet populair zijn. Het voorstel zou de grootte van scripts beperken, Taproot-controlblocks inperken en het uitgeven van ongedefinieerde witnessversies tegenhouden.
Saylor noemt deze aanpassingen een grof hulpmiddel voor een kostenprobleem dat niemand echt onderzocht heeft.
Het plan kreeg in juni de status “Complete” volgens BIP 3. Dat betekent dat de auteur vindt dat het voorstel af is, maar dat zegt niets over steun vanuit de community. Uitgaven die zijn aangemaakt vóór de activering worden uitgezonderd van de nieuwe regels—een bescherming die Saylor belangrijk, maar onvoldoende vindt.
Zijn standpunt lijkt op de kritiek van Adam Back op BIP 110, die voorspelt dat het voorstel zal vastlopen zodra verplichte signalering begint.
Bitcoin’s upgrade-mogelijkheden in gevaar
Saylor’s grootste waarschuwing gaat over de toekomstige opties van Bitcoin. In de code zijn namelijk technische mogelijkheden gereserveerd, zodat upgrades in de toekomst mogelijk zijn zonder dat bestaande dingen kapot gaan. BIP 110 zou sommige van die opties sluiten, zoals die rond BitVM—een experimentele methode om complexe contracten op Bitcoin te bouwen zonder vertrouwde tussenpersoon.
Ook zou het de diepte van bepaalde transactiestructuren beperken, waardoor sommige opstellingen minder complex kunnen worden.
De belangrijkste klacht van Saylor is dat deze zeven aanpassingen als één pakket worden aangeboden. Ondersteuners kunnen niet akkoord gaan met één veel gedragen regel, zonder automatisch ook zes andere—waar minder draagvlak voor is—te accepteren.
Saylor uitte eerder gelijkaardige zorgen over protocolafwijking en vindt dat grote veranderingen aan de regels gevaarlijker zijn dan de problemen waarop ze mikken.
Neutraliteit boven sociale druk
Saylor schreef tot besluit:
“Bitcoin heeft geen beschermers van zuiverheid nodig. Het heeft beschermers van neutraliteit nodig,” schreef Saylor tot besluit.
Het voorstel vraagt een signaalpercentage van 55% door miners, wat veel lager is dan de standaard 95% van BIP 9. Saylor maakt zich zorgen over deze lage drempel, omdat het de deur opent voor controversiële veranderingen terwijl de standaard “mislukt”-status wegvalt. Het implementatievenster duurt ongeveer een jaar; daarna eindigt het voorstel automatisch als er niet genoeg steun ontstaat.
Hij is voorstander van kosten en beleid voor vrijwillige doorsturing—instrumenten die de ruimte in een block al verdelen zonder het doel van transacties te beoordelen. Dit past bij zijn bredere bull-verhaal voor Bitcoin, gebaseerd op vaste voorraad en aantrekkingskracht voor instituties, die hij toelichtte in zijn verwachting over zakelijke adoptie.
Of BIP 110 genoeg steun krijgt voor invoering is nog onduidelijk. Critici zoals Peter Schiff vallen de fundamenten van Bitcoin ook aan, maar dan vanuit een heel andere hoek.
Op dit moment verdeelt het debat de ontwikkelaars: sommigen willen gecontroleerde technische grenzen, anderen vinden dat BIP 110 te ver over het protocol gaat. Ontwikkelaars hebben een keuze: meetbare oplossingen zoeken, of kiezen voor een alles-in-één beperking die Saylor een gevaarlijk precedent noemt.
