President Trump heeft sinds mei herhaaldelijk Federal Reserve-voorzitter Kevin Warsh gebeld, meldt The Wall Street Journal. Mensen die bekend zijn met de telefoontjes zeggen dat Trump soms in korte periodes contact zoekt en daarna weer langere tijd stil blijft.
Volgens de bronnen gingen de gesprekken over de invloed van de oorlog met Iran en kunstmatige intelligentie (AI) op de economie. Eén persoon zei dat de rente sinds de bevestiging van Warsh door de Senaat niet is besproken. Daarmee blijft de scheiding tussen het Witte Huis en het rentebeleid intact.
Een obligatiemarkt die al onrustig is
Het contact komt op het moment dat obligatie-investeerders zich al afvragen hoe onafhankelijk Warsh echt is. Vorige week stemde de Federal Open Market Committee (FOMC) met 9-3 om de rente gelijk te houden. Warsh gaf daarna ontwijkende antwoorden tijdens zijn persconferentie.
De 30-jaarsrente op Amerikaanse staatsobligaties steeg daarna naar het hoogste niveau sinds vóór de financiële crisis van 2007-08. Drie FOMC-leden wilden direct een renteverhoging doorvoeren. Warsh ontweek vragen over waarom hij het niet met hen eens was.
Die drie leden legden later hun stem voor een renteverhoging uit in aparte verklaringen. Dat versterkt de indruk dat Warsh veel voor zichzelf houdt. Ook getuigde hij in juli voor het Congres, enkele weken voordat de verdeeldheid binnen de FOMC openbaar werd.
Loretta Mester was van 2014 tot 2024 directeur van de Federal Reserve Bank of Cleveland. Zij zei dat ze vertrouwen wil dat de Fed weet wat ze doet. Volgens haar is het geen houdbare strategie van Warsh om zo weinig te zeggen.
Nixon probeerde dit ook met Burns
Direct contact tussen een president en een Fed-voorzitter is niet nieuw. Nixon zette druk op Fed-voorzitter Arthur Burns om het beleid te versoepelen vóór de presidentsverkiezingen in 1972. Opnames die later werden vrijgegeven laten die druk horen.
“Het kan me echt niet schelen wat je doet in [of na] april.”
Dit zei Nixon tegen Burns in februari 1972. Dit citaat komt uit een artikel uit 2006 in de Journal of Economic Perspectives met tekst van de Nixon-tapes. Lees meer.
Burns verlaagde het discontopercentage vóór de verkiezingen in november van dat jaar. Een jaar later steeg de federal funds rate van 4,49% naar 9,71% toen de Fed het beleid omdraaide. De rest van het decennium bleef de inflatie hoog.
Historici discussiëren nog steeds over de vraag of Burns handelde uit overtuiging of door politieke druk. Hoe dan ook, deze gebeurtenis is een waarschuwing voor het belang van onafhankelijkheid van centrale banken.
De telefoontjes van Trump naar Warsh lijken minder direct gericht dan de druk van Nixon voor renteverlagingen. Ze gingen vooral over Iran en AI, niet direct over leenrentes. Toch geeft deze vergelijking extra context aan de discussie over de onafhankelijkheid van Warsh.
Deze maand krijgt Warsh opnieuw een kans om hierop in te gaan tijdens de Fed-bijeenkomst in Jackson Hole.
